جزیره

به:حر

رودخانه هایی که ما را از بالای پل هوایی

     تا توی ناوهای جنگی و آواره سریدند ،لبان تو را ترانه می کردند .

مسافربرهای مسلح به دستهای تو اشاره می کردند و

    صداها ،تا سنگرها لغزان و رقصان.

آفتی این برگها بودی تو

سوخته این بازیها بودی تو

و نامت میوه ای که همیشه مات فلاکت بود.

خاکستر سیبها و خامی قلبهای نورس

در باغی از بزرگراهها و

 امواج فلزی دوست کوچکم ، خورشید.

و بانوی رستگار من!

کلمات، نفس نفسهات را از من پنهان کردند وقتی در خیابانی در پایتخت انبوه ملکوتی گیسوانت را تقدیم می کردی.

سرسرای رو به مسافران بوی سیگار و دوزخ

راههای رو به عضلات عرق کرده و سوخته مردگانم در سیاره های دور

در دوردست لعنتی ماهواره هایی که تو را از من پنهان می کنند و

  تو را به هم پیشنهاد می دهند.

آیا راننده های تاکسیهای زرد  به یاد می آورند آیا به یاد می آورند ترانه های آبکی را در جاده اصفهان- تهران؟

آیا راننده های ماهواره های مثل ماه به یاد می آورند تا کجاهای این کهکشان را آب گرفته بود ؟

و ما پاچه ها را بالا زدیم و دستهامان در هم قفل شد و

خانه قیژقیژ می کرد روی موجی که اصلا دریا نبود که هیچ ، پیرهنی بود روی تردید من برای آخرین نگاه.

و ما صبحانه نداشتیم بخوریم.

تا ظهر را همانطور سر کردیم و

بعد تور پهن کردیم و

سطل سطل مرجان و کپور

سطل سطل ماهی آزاد و خزه جمع کردیم.

تو روی ماهیتابه خم شدی.

آستینها را بالا زدی و جز و ولز سنگدان را کنار زدی.

تا شب دیگر نمی دانم کدام تور

کدام دامن

کدام پرواز روی مهرآباد فرو آمد.

ما خوابیدیم و تا صبح چیزی برای خوردن نداشتیم.

می دانی که این ،هنوز همان تکه از ماهست که ارواح فامیل و مردگان دور به آن رفت و آمد دارند.

و تا روزها

تا روزها تنابنده ای اتوبانی ندارد که در آن لنگر بیاندازد.

صبحها دنبال رودخانه در اتاق می گردی .

شبها آبروهای سرزمین کوچکمان را می پایی.

و من تمام فصول به تو خواهم گفت که دوست داشتن حرف اول است

وگرنه پلهای هوایی و ماهواره ها هیچ وقت به هم نمی رسند.