پا برهنه از رو گزنه های مبهوت به خیابانها بر می گشتیم

شهوانی و سوراخ سوراخ

  مرده های همشهریهای بی گور و کفنمان را نگاه می کردیم و می لرزیدیم از سر تا ته استخوانهای بی سیرتمان.

به لعنت خدا هم  نمی ارزید آن همه تنهای قیری رنگ.

سوت می زدیم ترانه ای را

عروقمان منقبض بود از سرمای سربی اسفندماه

وتاریکی  تا کلاسهای دبستان امید

             تا نصفه های نشئه شهرک پیش می آمد.

- چراق راهنماهای خمار

- سرباز صفرهای کشیک مست پادگان نیروی زمینی

- ادرات غیر رسمی عدالت

- قارچهای سمی پشت خانه

                  و آن برآمدگی رو تن مزاییکها که نگفتیمش

وقتی با گلهای ماسیده رو تنهای سوخته مان فرشتگانی بودیم

وقتی با ترکها و لکهای پشت دست  مادربزرگ دختربچه ای بود

وقتی پرندگان هیپنوتیزم شده و منگ عربده می زدند رو پشت بامهای بمباران هوایی

                    یا سکوت می کردند به احترام جنگ نرم افزارهای هزاره سوم

وقتی تابلوهای چشمک زن تدخیر روح و تن و لباس و جیبها و کیف دستی و عکس زنت     را به رخت می کشیدند 

وقتی رادیو اعلان هزار قیام نشکفته علیه میهن بود

وقتی گل سرخ معشوقه ات تا انتهای اندام شیشه ایش سیاه شدو

            مثل ساعتهای هزارتومانی بقالیهای پیر عشق از کار افتاد در نبد تن به تن با محدودیت

                                                                                                                مکالمه شهری

وقتی کلمات از دهان تو بوی نا گرفتند

                                  رنگ گچ شدند

                                  ذغال شدند

                                  دفن شدند

                                   استخراج شدند

                                    با لوله های فلزی مرطوب به پالایشگاهها فرستاده شدند

                                    از بنادر نفتی جنوب صادر شدند

وقتی روزنامه ها هجی اسمت را هزار بار از دهان سردبیر بیرون کشیدند

                                             عکست را سلاخی کردند و گیسهات را سوزاندند

وقتی قدمهای تو ممنوع بود در اماکن عمومی در ادارات رسمی  در هذیانات غیر رسمی

وقتی گواهی فوتی نبود تا دفنت کنیم

وقتی بیمارستانها پر از سقط شدند خیابانها پر از جنین و خانه های ناقص الخلقه رکورد می زدند برای رسیدن به آسمان

وقتی نوشته هامان را تحویل عینکهای عوضی آستیگمات دادیم و عقب عقب می رفتیم

وقتی از پشت میزهاشان هم بلند نشدند برای دیدن معجزه ای که هر آن می رفت منفجر شود

وقتی سردردهای کثافت از ترافیک ریختند بیرون تلمبار شدند

                                                                    تلمبار شدند تا

                                                                                      تمام کند  تمام کند  تمام کند...

قطعه قطعه های تنت تو یخچال گنده بیمارستانهاست

 باد کرده زیر موزاییکها

 زیر پاهای زخمی و لخت ما  که هر شب بیدار می شویم

      با بوی سیگار و کافور

      با رگهای بی هویت تزریق

           به موج موج ملایکه  - که می ریزندو می خوانند و می میرند -

                                                               خیره می مانیم