خب راستش این همسایه های غریب ما نوبل هم گرفتند.....البته ما هم حقمان پامال شده اصلا گندش را درآورده این آکادمی سوئدی عزیز که به نا نوبل نمی دهد....یکی از نویسندگان خوش تیپ ما هم که نور به قبرش ببارد گفته من خودم همه اش کاندید می شوم آخر این پدر سوخته ها حق کشی می کنند وگرنه من جایزه بنیاد گلشیری و پکا و چند جای دیگررا هم گرفته ام نوبل که چیزی نیست....

می بینید باورمان شده....دیگر حس نمی کنیم این بوی تعفن را بو کنید دوستان من این تعفن بوی گندیدگی خودمانست......پاموک جایزه ی ملی کشورش را رد کرد چون فکر می کرد پس از آن  نمی تواند به مردم نگاه کند آ ن وقت ما منتظر می مانیم تا در حقیرانه ترین جمعها هم اسممان چون گند روی فاضلاب بالا بیاید....راستی نا باید آن نوبل یک میلیون دلاری مفت را با مزخرفیاتمان بگیریم...بعد برویم کنار دریای سیاه با پولش حال کنیم و بگوییم نویسنده ایم...بعد برگردیم به میهن فخر بفروشیم و مخ جنس مخالف را اینبار با نوبل بزنیم....فکرش را که می کنم می لرزم....اینها افسار پاره کرده اند وای به روزی که نوبل هم .....

آخر من هم دولت آبادی را دوست دارم اما اگر بعد از کلیدر می مر....به من نشان دهید رد پاهای آن سوی گلشیری را تا....

شعر هم که.....

بخوانید وبلاگ دوست و همسنگرم مازیار عارفانی را اول شعرهایش را چند بار و چند بار بعد هم سری به کامنتهای پای این مقاله آخرش بزنید.....خب فکرش را کن این آدم نوبل هم بگیرد...

به قول گلشیری بی صفت شده اند این مردم 

بعد نویسنده که مصاحبه و قیافه اش را بی بی سی هم پخش می کند می رود می گو ید من نوبل می خواهم....راست می گوید تو چشم این مردم نگاه کند و بنویسد هر چه دید....

ما در پارینه سنگیمان دست و پا می زنیم اینها از ادبیات پست مدرن می گویند....آقا! من نمی گو یم ننویس...من کی باشم  کخ بگویم بنویس یا ننویس اما بگو از کجایت در می آوری...از آسمان نازل می شود.....می شنوی این ترک پست مدرن می گوید شرمنده مردم می شدم شرمنده....

بی خیال...می دانم اینها بازیست اما........

۱۰۰ سال ادبیات ایران به کوشش علیرضا فاضلی مشتمل بر ۶ سی دی با شعرخوانیها داستان خوانیها و کتاب و مقالات آماده شد...خواستید آدرس بدهید بفرستم....این تبلیغ نبود....